Skocz do góry↑ Jean-Yves Prat, Denis Retournard: Cięcie drzew i krzewów ozdobnych. ↑ Skocz do:a b c Andrzej J. Sarwa: Mała encyklopedia doniczkowych roślin ozdobnych. Mimo, że nazwa dotyczy innej rośliny, mylenie roślin jest powszechne. W przedchrześcijańskiej Europie bluszcz, podobnie jak i inne zimozielone rośliny, symbolizował wieczność i trwałość życia w trudnym okresie zimy. W okresie wyższych temperatur w okresie atlantyckim (przed 5-2,5 tys. W okresie zimowym bluszcz zjadany jest przez zwierzęta i od neolitu do co najmniej XVI wieku stosowany był jako pasza. Bluszcz irlandzki od pospolitego różni się DNA chloroplastowym, morfologią włosków, ekologią. Liście ma największe wśród odmian bluszczu pospolitego i większe niż u typu, osiągają do 15 cm długości, z ogonkami do 20 cm długości. Liście trójklapowe, do 5 cm długości z najdłuższą klapą środkową i zwykle poziomo odstającymi klapami bocznymi. H. helix ‘Glacier’ – liście szaro-zielone z szerokimi, tępymi klapami i z wąskimi, białymi lub kremowymi brzegami.

Skocz do góry↑ Jean-Yves Prat, Denis Retournard: Cięcie drzew i krzewów ozdobnych. ↑ Skocz do:a b c Andrzej J. Sarwa: Mała encyklopedia doniczkowych roślin ozdobnych. Mimo, że nazwa dotyczy innej rośliny, mylenie roślin jest powszechne. W przedchrześcijańskiej Europie bluszcz, podobnie jak i inne zimozielone rośliny, symbolizował wieczność i trwałość życia w trudnym okresie zimy. W okresie wyższych temperatur w okresie atlantyckim (przed 5-2,5 tys. W okresie zimowym bluszcz zjadany jest przez zwierzęta i od neolitu do co najmniej XVI wieku stosowany był jako pasza. Bluszcz irlandzki od pospolitego różni się DNA chloroplastowym, morfologią włosków, ekologią. Liście ma największe wśród odmian bluszczu pospolitego i większe niż u typu, osiągają do 15 cm długości, z ogonkami do 20 cm długości. Liście trójklapowe, do 5 cm długości z najdłuższą klapą środkową i zwykle poziomo odstającymi klapami bocznymi. H. helix ‘Glacier’ – liście szaro-zielone z szerokimi, tępymi klapami i z wąskimi, białymi lub kremowymi brzegami. Strona główna https://www.topcasinosonline.pl

Po skiełkowaniu siewki wypuszczają liście niepodzielone i cechują się heliotropizmem dodatnim rosnąc ku górze w stronę światła. Ponieważ w wydalanych odchodach znajduje się zwykle po kilka nasion, często kiełkują siewki i później rosną rośliny skupione u nasady w kępę. Pędy tylko płożące. Liście do 7,5 cm długości, gęsto ułożone, jajowatosercowate, zwykle bez klap, u nasady większych liści blaszka liściowa nachodzi na siebie krawędziami. W eksperymentach dowiedziono także, że kozy karmione bluszczem, spożywały jednorazowo niewielkie jego ilości, ale już mając możliwość spożywania liści różnych gatunków zawierających różne toksyny (saponiny i taniny), zjadały pożywienia znacznie więcej. Saponiny zawarte w ekstrakcie z bluszczu (zwłaszcza wyciągi z drewna) są surfaktantami obniżającymi napięcie powierzchniowe. Tłumaczy się to też tym, że bluszcz uchodził za pnącze silniejsze od winorośli potrafiące je opleść i zadusić, zatem symbol bluszczu symbolizował też i z tego powodu mocny trunek. W tradycjach wielu narodów od dawna obecny jako roślina symboliczna, zwłaszcza jako symbol wierności i trwałości życia. Ze względu na łatwość z jaką dziczeje i rozprzestrzenia się w wielu wypadkach trudno określić genezę i tym samym naturalność stanowisk. Ze względu na wpływ klimatu kontynentalnego w środkowej i wschodniej Polsce nadaje się do uprawy raczej tylko jako roślina okrywowa. Rośliny pnące, niezbyt nadaje się do uprawy jako roślina okrywowa.

↑ Skocz do:a b c d e f Ben-Erik van Wyk, Michael Wink: Rośliny lecznicze świata. Skocz do góry↑ Mała encyklopedia leśna. Skocz do góry↑ Zbigniew Haber: Doniczkowe rośliny ozdobne. Walory ozdobne bluszczu zwiększa jego ogromna zmienność, dzięki czemu powstały setki odmian pozwalających na odpowiednie do potrzeb dobranie roślin o określonym pokroju, tempie wzrostu, wymaganiach siedliskowych i klimatycznych. W uprawie jest niewymagający, a jego walory podnosi wielość odmian uprawnych o różnorodnych kształtach i barwach liści, sposobach wzrostu i wymaganiach. Przy wyborze odmiany do uprawy należy zwracać uwagę na sposób jej wzrostu i wymagania – istnieją odmiany nadające się do nasadzeń jako solitery (np. ‘Arborescens’) lub jako rośliny okrywowe, słabo pnące (np. ‘Green Riple’). H. helix ‘Green Ripple’ – liście duże, ciemnozielone, pięcioklapowe z zaostrzonymi końcami. H. helix ‘Miniature Needleponit’ – pokrój gęsty, liście ciemnozielone pięcioklapowe, podobna do ‘Green Riple’ ale liście ma mniejsze, a klapy głębiej wcięte. Liście pstrokate, biało-zielone, nieregularnie biało obrzeżone. Wygląda podobnie jak ‘Conglomerata’, ale liście ma większe (do 6 cm długości i szerokości), a na pędach pojawiają się korzenie przybyszowe, choć roślina nie wspina się. Młode pędy grube, spłaszczone, pionowo wzniesione, międzywęźla poniżej 1 cm długości, liście drobne (do 3,5 cm długości), silnie pofalowane, krótkoogonkowe. Rygi. Liście drobniejsze niż u typu (do 5 cm długości i szerokości), z małymi klapkami bocznymi, ciemnozielone z białymi nerwami.

H. helix ‘Kolibri’ – liście marmurkowe z przebarwieniami szaro- i ciemnozielonymi ograniczanymi nerwami, przy brzegach żółtawozielone. H. helix ‘Goldheart’ – pędy i ogonki liściowe czerwonawe, liście z wyciągniętą klapką środkową, na brzegach ciemnozielone, w środku złocistożółte. Rośnie krzaczasto, ma pędy bez korzeni czepnych, liście całkowite i zaostrzone – typowe dla pędów kwitnących bluszczu, kwitnie i owocuje. Ważną rolę ze względów taksonomicznych pełnią włoski okrywające młode pędy i inne fragmenty rośliny. Młode liście rosną ustawione wyraźnie dwustronnie. Liście pstre, żółtozielone, niektóre całe żółte, inne całe zielone. Wśród korzeni bluszczu występują niektóre nicienie (Meloidogyne sp.). Według mitologii greckiej Dionizos został ocalony przez bluszcz w cudowny sposób i dlatego przedstawiany był zwykle z wieńcem bluszczu na głowie. Bluszcz pospolity uprawiany jest jako roślina doniczkowa, okrywowa, parkowa. H. helix ‘Woerner’ – odmiana okrywowa, nie wspinająca się, odporna na mróz. W cieplejszym klimacie roślina okrywowa, w Polsce doniczkowa. Odmiana angielska sprzed 1867 r., w Polsce dobrze zimuje. Znana od 1950 r., popularna w uprawie w Stanach Zjednoczonych i zachodniej Europie. O „bluszczu białym” pisał Marcin Siennik w Herbarzu z 1568 r., a o „bluszczu drzewnym” Syreniusz wZielniku z 1613 i Hieronim Spyczyński w 1554 r.

Share